Pompeu Fabra i Poch (20 de febreru de 1868, La Salud (es) – 25 d'avientu de 1948, Prades) foi un inxenieru y filólogu catalán que destacó como de la normativa moderna de la llingua catalana.
Foi un estudiante aplicáu que destacaba en matemátiques y, siguiendo esti camín, col pasu los años cursó los estudios d'inxeniería industrial. Sicasí, la so vocación yera otra: l'estudiu del catalán y la so normalización. Dicía que lo descubrió un día cuando diba escribir una carta a los sos sobrinos, y diose cuenta que malpenes dominaba la llingua que falaba. Dende entós esti inxenieru dedicóse al estudiu del catalán pa rescatalu del so desavezu y ponelu al día.
Esto asocedía nun momentu nel que Cataluña —polo menos dende la segunda metá del sieglu XIX— entamare un procesu de recobramientu llingüísticu y de la lliteratura catalana. Fabra aportó munches obres, toes primordiales, como son les Normes ortográfiques (1913) y la Gramática catalana (1918). Sicasí, la so obra más relevante, ye ensin dubies, el Diccionari general de la llengua catalana, que foi asoleyáu en 1932.
Escursionista, amante del Liceu, deportista —presidió l'Asociación de Tenis de Cataluña—, Pompeu Fabra foi un home de gran prestixu científicu y perpopular en Cataluña, y ente 1931 y 1936 foi oxetu de munchos homenaxes, siendo nomáu caderalgu na Universidá de Barcelona en 1932.
Morrió'l 25 d'avientu de 1948 na llocalidá de Prada, na Cataluña francesa, au taba exiliáu al instaurase la dictadura franquista.